Przykład 1
M = 5,972e+24 kg, r = 6371000 m.
Podaj masę ciała i odległość od środka. Dostaniesz przyspieszenie pola, bez masy spadającego ciała. Ziemia i r = 6371 km to 9,82 m/s². Na 400 km (r = 6771 km) zostaje 8,69 m/s².
Siła na małą masę: F = GMm/r². Przy stałym g: spadek swobodny i Ep = m·g·h. Na orbicie porównaj z a = v²/r.
Stała G (N·m²/kg², opcjonalnie), Masa M (kg) i Odległość r (m). Wynik pojawi się tutaj.
g = G·M/r² to przyspieszenie, jakie masa M nadaje małemu ciału w odległości r. Masa testowa się skraca, więc piórko i młotek w próżni spadają tak samo. Przy powierzchni Ziemi M = 5,972×10²⁴ kg i r = 6,371×10⁶ m dają g = 9,82 m/s².
Weź te same liczby: G × M = 3,986×10¹⁴, podziel przez r² = 4,059×10¹³, wychodzi 9,82. Szkolne 9,81 jest zaokrągleniem. Na wysokości 400 km r rośnie do 6,771×10⁶ m i g spada tylko do 8,69 m/s². Astronauci nie „uciekinęli” z pola.
Księżyc: M ≈ 7,35×10²² kg, r ≈ 1,737×10⁶ m, g ≈ 1,63 m/s², około jedna szósta ziemskiego. Mars przy M ≈ 6,39×10²³ kg i r ≈ 3,390×10⁶ m daje około 3,71 m/s². Wpisujesz M i r, karta liczy resztę.
To samo g wchodzi do ciężaru F = m·g i do Ep = m·g·h, gdy g prawie nie zmienia się z wysokością. Na orbicie kołowej grawitacyjne g równa się przyspieszeniu dośrodkowemu v²/r. Stąd v₁ = √(GM/r).
M i r muszą być dodatnie. Puste G = 6.67430×10⁻¹¹. Wynik jest w m/s², przy US w ft/s². Przecinek i kropka w 5,972e24 znaczą to samo.
Spadek przy tym g liczysz na stronie h = ½gt² albo t = √(2h/g). Tu zostaje samo pole. Siłę na konkretną masę masz obok: F = GMm/r².
g = G · M / r2
Domyślnie G = 6.67430×10−11. Przy powierzchni Ziemi g ≈ 9.82 m/s2.
Pole bez masy testowej: g = G·M/r². Ziemia przy r = 6371 km to 9,82 m/s²; na 400 km (r = 6771 km) zostaje 8,69 m/s².
M = 5,972e+24 kg, r = 6371000 m.
r ≈ 6771000 m (Ziemia + 400 km).
r ≈ 42164000 m.
M ≈ 7,35e+22 kg, r ≈ 1737000 m.
M ≈ 6,39e+23 kg, r ≈ 3390000 m.
r = 12742000 m.
M_☉ ≈ 1,989e+30 kg, r ≈ 149600000000 m.
M = masa Słońca, r = 10000 m.
G = 6.67e-11, Ziemia, powierzchnia.
r = 6800000 m.
g = 9,82 m/s². Przy r = 6771 km (Ziemia plus 400 km) wychodzi 8,69 m/s².
g jest przyspieszeniem od pola masy M. a = Δv/t jest dowolną zmianą prędkości. Przy spadku bez oporu a ≈ g.
Stacja i Ty spadacie razem po orbicie. Względem kabiny siła pozorna znika, choć pole działa.
Nie. We wzorze g = GM/r² masa testowa się skraca. F = m g rośnie z m, przyspieszenie nie.
Około 1,63 m/s² przy M ≈ 7,35×10²² kg i r ≈ 1737 km. Mars przy powierzchni to około 3,71 m/s².
F = m·g, albo wprost F = GMm/r² na stronie siły grawitacji. 70 kg i 9,82 m/s² to 687 N.
Na tej karcie liczysz g z M i r. 9,81 wpiszesz jako g na spadku swobodnym, nie tutaj.
Tak. Wpisz G w polu. Puste pole = 6.67430×10⁻¹¹.
Przy stałym g: h = ½gt² albo t = √(2h/g) na stronach spadku.
r = 12 742 km, g spada czterokrotnie, do około 2,45 m/s².