Przykład 1
U1 = 230 V, U2 = 12 V, n1 = 1150 -> n2 = 60.
Wpisz U1, U2 i n1. Karta liczy n2 = n1 U2/U1: 230 V, 12 V i 1150 zwojów daje 60, a 24 V przy tym samym n1 daje 120. U1 musi być większe od zera, bo karta przez nie dzieli.
Napięcie U2: U2 = U1 n2/n1. Indukcja: |ε| = ΔΦ/Δt.
Napięcie pierwotne U1 (V), Napięcie wtórne U2 (V) i Zwoje pierwotne n1. Wynik pojawi się tutaj.
Zwoje wtórne biorą się z tego samego stosunku co napięcia: n2 = n1 U2/U1, czyli U2/U1 = n2/n1. Przy 230 V, 12 V i n1 = 1150 wychodzi n2 = 60. Przy 230 V, 24 V i 1150 wychodzi 120: dwa razy wyższe U2, dwa razy więcej zwojów. Przy 230 V, 5 V i n1 = 2300 wychodzi n2 = 50.
Trzy pola: U1 i U2 w woltach, n1 jako liczba zwojów. Wynik n2 też jest liczbą zwojów, bez jednostki. Przecinek i kropka w 12,5 oznaczają to samo U2. Model jest idealny, bez strat i bez prądu jałowego.
U1 musi być dodatnie. Zero nie dzieli. Wszystkie trzy pola potrzebują liczby, zanim pojawi się 60. Jeśli n2 wyjdzie ułamkiem, w uzwojeniu zaokrąglasz do całkowitej liczby zwojów.
Odwrotna karta liczy U2 = U1 n2/n1, gdy znasz już oba uzwojenia. Tu znasz oba napięcia i n1, a szukasz n2. Ten sam stosunek, inna niewiadoma.
120 V na 12 V przy n1 = 600 też daje n2 = 60. 12 V na 230 V przy n1 = 60 daje n2 = 1150: podwyższasz, więc wtórne ma więcej zwojów. Przy U1 = U2 = 230 V i n1 = 800 wychodzi n2 = 800.
Wpisz 230, 12 i 1150, kliknij Oblicz i sprawdź 60. Potem zmień U2 na 24 i zobacz 120. Ohm i moc P = U I są osobnymi kartami, gdy już masz U2.
n2 = n1 · (U2 / U1)
U1 > 0, U2 > 0, n1 > 0.
Ta sama proporcja, inna niewiadoma: n2 = n1·U2/U1. 230 V na 12 V przy 1150 zwojach daje n2 = 60. Na 24 V wychodzi 120.
U1 = 230 V, U2 = 12 V, n1 = 1150 -> n2 = 60.
U1 = 230 V, U2 = 5 V, n1 = 2300 -> n2 = 50.
U1 = 230 V, U2 = 24 V, n1 = 1150 -> n2 = 120.
U1 = 120 V, U2 = 12 V, n1 = 600 -> n2 = 60.
U1 = 12 V, U2 = 230 V, n1 = 60 -> n2 = 1150.
U1 = U2 = 230 V, n1 = 800 -> n2 = 800.
U1 = 400 V, U2 = 230 V, n1 = 800 -> n2 = 460.
U1 = 230 V, U2 = 12 V, n1 = 920 -> n2 = 48.
n2 = 1150 × 12 / 230 = 60. Przy 230 V, 24 V i 1150 wychodzi 120.
U1 i U2 w woltach, n1 to liczba zwojów. n2 też zwoje, bez jednostki.
Zero nie dzieli. U1, U2 i n1 muszą być dodatnie. Wszystkie trzy pola potrzebują liczby.
Tu szukasz n2. Tam szukasz U2. Ten sam stosunek U2/U1 = n2/n1.
Może. W uzwojeniu zaokrąglasz do całkowitej liczby zwojów.
Tak. 12,5 i 12.5 to to samo U2.
Model idealny. Sprawność η = P_out / P_in liczysz na osobnej stronie.
n2 = 60. Przy 12 V, 230 V i n1 = 60 wychodzi n2 = 1150.
n2 = 800. Ten sam stosunek 1, ta sama liczba zwojów.
U = I R i P = U I są osobnymi kartami. Tu tylko zwoje z pary napięć.