Bez tarcia 30°
α = 30°, μ = 0 → a = g/2.
Podaj kąt i μ — dostaniesz przyspieszenie wzdłuż równi. Przy a ≤ 0 model mówi „nie zjeżdża”.
Teoria i zadanie: równia pochyła. Idealna równia bez μ: spadek po równi (bez tarcia). Siłę tarcia T = μN policzysz w sile tarcia.
Wprowadź dane — wynik pojawi się tutaj.
Na równi z tarciem kinetycznym przyspieszenie wzdłuż stoku to a = g(sin α − μ cos α). Gdy μ cos α ≥ sin α (czyli μ ≥ tan α), a ≤ 0 — przy starcie z spoczynku ciało nie zjeżdża.
Test: α = 30°, μ = 0 → a = g/2 ≈ 4,905 m/s². Przy μ = 0,2: a = g(0,5 − 0,2·√3/2) ≈ 3,206 m/s². Przy α = 10°, μ = 0,3: a ≤ 0.
To rzeczywisty zjazd. Idealna równia (μ = 0) zostaje osobnym narzędziem long-tail — bez tarcia a = g sin α.
Przy podanym L i a > 0: t = √(2L/a), vₖ = √(2aL) (start z spoczynku). Pracę tarcia W ≈ T·L pomijamy w v1 (wymagałaby masy).
Wykres: a vs μ przy Twoim kącie — widać, kiedy a spada do zera.
a = g(sinα − μ cosα)
Jeśli a ≤ 0 — brak zjazdu ze spoczynku.
Przy L i a > 0: t = √(2L/a), vk = √(2a L)
α = 30°, μ = 0 → a = g/2.
α = 30°, μ = 0,2 — a ≈ 3,21 m/s².
α = 10°, μ = 0,3 → a ≤ 0.
α = 45°, μ = 0,2, L = 12 m.
α = 20°, μ = 0,35.
α = 15°, μ = 0,7 — często a ≤ 0.
α = 25°, μ = 0,15, L = 20 m.
α = 30°, μ = 0,1, g = 1,62 m/s².
α = 35°, μ = 0,25, L = 50 m.
Gdy a ≤ 0, czyli μ ≥ tan α (przy starcie z spoczynku i tarciu kinetycznym w tym modelu).
Bez tarcia a = g sin α zawsze (dla α > 0). Tu μ zmniejsza a; może zejść do zera lub poniżej.
Wzór na zjazd używa zwykle μₖ. Kąt graniczny ruszania wiąże się z μₛ = tan α.
Nie w v1 — W ≈ T·L wymaga masy. Tu kinematyka: a, opcjonalnie t i vₖ.
Poza zakresem v1. Toczenie to inny model oporu.
Puste pole = 9,81 m/s². Księżyc, Mars — wpisz ręcznie.
Długość z nagłówka (m / ft). Kąt w stopniach.
Tak w wzorze — interpretujemy jako „nie zjeżdża” / hamowanie w górę stoku, nie jako zjazd w dół.
Zwiększaj α aż klocek ruszy: μₛ ≈ tan α. Albo mierz a i odwróć wzór.
T = μ N przy N = mg cos α — osobny kalkulator siły tarcia.
Porównaj z idealną równią albo wróć do F = m·a.