Metr miedzi 1 mm²
Szkolna miedź: ρ = 1,7×10⁻⁸ Ω·m, długość 1 m, przekrój 1 mm² (10⁻⁶ m²). Iloraz wynosi dokładnie 0,017 Ω.
R = 0,0170 Ω
Wprowadź rezystywność ρ w Ω·m, długość l w metrach oraz pole przekroju S w m². Kalkulator liczy opór jednorodnego drutu według wzoru R = ρ·l/S. Dla ρ = 1,7×10⁻⁸ Ω·m, l = 1 m i S = 10⁻⁶ m² (1 mm²) wynik wynosi 0,017 Ω. Model nie obejmuje poprawki temperatury, numeru AWG ani spadku napięcia I·R.
Wprowadź ρ, długość l i pole S. Opór, iloczyn ρ·l oraz wykres pojawią się tutaj.
Opór ze zmierzonego napięcia i prądu: R = U/I. Szereg gotowych oporów: Rz = R1 + R2.
Opór jednorodnego przewodnika wynosi R = ρ·l/S. W tradycji europejskich podręczników związek ten nazywa się prawem Pouilleta: opór rośnie z długością i z rezystywnością, a maleje z polem przekroju. W zapisie z symbolami L i A ten sam wzór to R = ρL/A. Na tej stronie L to długość l, a A to pole S. Dla ρ = 1,7×10⁻⁸ Ω·m, l = 1 m i S = 10⁻⁶ m² iloraz wynosi 0,017 Ω. Panel zapisuje opór z czterema miejscami po przecinku, więc widać 0,0170 Ω.
Kalkulator korzysta z trzech liczb, które wprowadzasz: rezystywności ρ w Ω·m (pole opor-drutu-a), długości l (pole opor-drutu-b) oraz pola przekroju S (pole opor-drutu-c). Przecinek i kropka są równoważne. 1 mm² wprowadzasz jako 1e-6 albo 0,000001. Zapis 1,7e-8 oznacza 1,7×10⁻⁸. Kalkulator przelicza długość i pole według przełącznika w nagłówku (metry albo stopy). Rezystywność zostaje w Ω·m.
Co pokazuje panel wyniku. Oprócz oporu R kalkulator podaje wprowadzone ρ, długość, pole oraz iloczyn ρ·l, zanim podzieli go przez S. Przy 1,7×10⁻⁸ Ω·m, 1 m i 10⁻⁶ m² iloczyn ρ·l wynosi 1,7×10⁻⁸ Ω·m², a opór wynosi 0,017 Ω. Wykres rysuje R w funkcji długości przy ρ i S z pól, od ćwierci wprowadzonej długości do jej podwojenia.
Granice modelu. Kalkulator zakłada jednorodny przekrój, stałą temperaturę i prąd stały. Nie liczy średnicy, numeru AWG, pętli w obie strony, współczynnika temperaturowego ani efektu naskórkowego. Pole S równe zeru albo ujemne jest odrzucane. Zerowa rezystywność albo zerowa długość daje R = 0. Opór z napięcia i prądu oraz sumy szeregowe liczą osobne strony.
Przycisk „Wypełnij ten przykład” wprowadza liczby przykładu i odświeża panel oraz wykres. Dziesięć metrów tej samej miedzi o przekroju 1 mm² daje 0,17 Ω, na panelu 0,1700 Ω. Tabela rezystywności miedzi przy 20 °C podaje około 1,68×10⁻⁸ Ω·m. Liczba 1,7×10⁻⁸ jest szkolnym zaokrągleniem, nie pomiarem z tej strony.
R = ρ · l / S
Ten sam związek w zapisie podręcznikowym: R = ρL / A. Na tej stronie długość L wprowadzasz jako l, a pole przekroju A wprowadzasz jako S.
Model nazwany: wzór na rezystancję jednorodnego przewodnika, w europejskich podręcznikach szkolnych nazywany prawem Pouilleta (Claude Pouillet). Kalkulator mnoży ρ przez l i dzieli przez S. Nie liczy prawa Ohma U = I·R, nie składa oporów szeregowych i nie stosuje poprawki temperaturowej.
Dla ρ = 1,7×10⁻⁸ Ω·m, l = 1 m i S = 10⁻⁶ m² iloczyn ρ·l = 1,7×10⁻⁸ Ω·m², a R = 0,017 Ω. Jednostka: 1 Ω = 1 V/A.
Rezystancja odcinka przewodnika jest stosunkiem napięcia do prądu, gdy element jest omowy. Dla drutu o stałym przekroju i jednym materiale tę samą wielkość da się policzyć z geometrii, zanim zmierzysz U i I. Wzór brzmi R = ρ·l/S. Rezystywność ρ jest właściwością materiału. Długość l jest długością drogi prądu. Pole S jest polem przekroju poprzecznego, prostopadłego do tej drogi.
Om jest jednostką pochodną układu SI: 1 Ω = 1 V/A = 1 kg·m²·s⁻³·A⁻². Praktyczna realizacja oma w metrologii opiera się na kwantowym efekcie Halla. Ten kalkulator tej kalibracji nie wykonuje. Dzieli trzy liczby, które wprowadzasz, i podaje iloraz w omach.
Claude Pouillet (1790–1868) jest w europejskiej tradycji szkolnej związany z zależnością oporu od długości i przekroju. W wielu polskich podręcznikach wzór R = ρ·l/S nosi nazwę prawa Pouilleta. Angielskie podręczniki często zapisują go jako R = ρL/A i nie używają tego nazwiska. Obie formy są tym samym modelem. Kalkulator używa symboli z pól: ρ, l i S.
Rezystywność bywa też nazywana opornością właściwą. Na stronie nazwa pola to rezystywność, w omometrach (Ω·m). To nie jest om z pomiaru woltomierzem. Om z napięcia i prądu liczy osobna strona R = U/I.
Krok 1. Wprowadź ρ, l i S w jednostkach wzoru. Dla szkolnej miedzi: ρ = 1,7×10⁻⁸ Ω·m, l = 1 m, S = 10⁻⁶ m², czyli 1 mm². Krok 2. Pomnóż ρ przez l: 1,7×10⁻⁸ × 1 = 1,7×10⁻⁸ Ω·m². Krok 3. Podziel przez S: 1,7×10⁻⁸ / 10⁻⁶ = 0,017 Ω. Panel pokazuje ten iloraz jako 0,0170 Ω.
Krok 4. Dziesięć razy większa długość przy tym samym ρ i S daje dziesięć razy większy opór: 0,17 Ω, na panelu 0,1700 Ω. Dwa razy mniejsze S przy tym samym ρ i l podwaja R. To jest proporcja wzoru, nie osobny tryb kalkulatora.
Pole koła wynosi S = πd²/4. Kalkulator nie ma pola średnicy. Najpierw liczysz S, potem je wprowadzasz. 1 mm² = 10⁻⁶ m² dokładnie, bo 1 mm = 10⁻³ m, a skala pola to kwadrat tej liczby. Wpisanie 1 w polu S oznacza 1 m², nie 1 mm².
Dwa razy mniejsza średnica daje cztery razy mniejsze pole, więc opór rośnie cztery razy, o ile ρ i l zostają te same i sam policzysz nowe S. Dwa razy mniejsze S, już jako gotowa liczba, podwaja R. To są dwa różne porównania.
Metale zwiększają opór wraz z temperaturą w przybliżeniu R = R₀ (1 + α·ΔT). Dla miedzi współczynnik α jest rzędu 0,0039 na kelwin. Ten kalkulator nie pyta o temperaturę i nie stosuje α. Wynik jest ilorazem trzech liczb, które wprowadzasz, a nie oporem nagrzanego przewodu.
Przy prądzie przemiennym o wysokiej częstotliwości prąd skupia się przy powierzchni (efekt naskórkowy) i skuteczny opór rośnie. Kalkulator zakłada prąd stały i równomierny rozkład prądu w przekroju. Nie liczy reaktancji ani impedancji.
R = U/I bierze zmierzone napięcie i prąd. Ta strona nie ma pól U ani I. Szereg dodaje gotowe opory, a połączenie równoległe sumuje odwrotności. Oba złożenia są na osobnych stronach. Moc strat P = I²R też jest obok: tam R jest już daną.
Długość, którą wprowadzasz, jest długością jednej drogi prądu. Jeśli prąd idzie i wraca, długość pętli jest prawie dwa razy większa od odległości między końcami. Tę dłuższą liczbę wprowadzasz sam. Kalkulator jej nie podwaja. Wynik nie jest modelem bezpiecznika, normy instalacyjnej ani doboru zabezpieczenia.
Przełącznik w nagłówku zmienia tylko długość i pole: metry albo stopy, metry kwadratowe albo stopy kwadratowe. Współczynniki w kodzie to 3,2808399 ft na metr oraz 10,76391 ft² na m². Rezystywność zostaje w Ω·m. Po zmianie nagłówka kalkulator przelicza już wprowadzone l i S tak, aby iloraz R w omach się nie zmienił. Waluta w nagłówku nie wchodzi do wzoru.
To typowe wartości z zestawień materiałowych, nie wynik tego kalkulatora. Wprowadzasz ρ sam. Szkolne 1,7×10⁻⁸ dla miedzi jest zaokrągleniem tabelowego 1,68×10⁻⁸.
| Materiał | ρ przy 20 °C | Co z tego wynika na tej stronie |
|---|---|---|
| Miedź | około 1,68×10⁻⁸ Ω·m | Szkolne 1,7×10⁻⁸, 1 m i 1 mm² dają dokładnie 0,017 Ω. |
| Aluminium | około 2,65×10⁻⁸ Ω·m | Przykład z 2,8×10⁻⁸, 5 m i 2 mm² daje 0,07 Ω. To rząd wielkości, nie konkretny stop. |
| Żelazo | około 9,7×10⁻⁸ Ω·m | Stopy różnią się od czystego żelaza. Kalkulator bierze liczbę z pola ρ. |
| Nichrom | około 1,1×10⁻⁶ Ω·m | Przykład z dokładnie 10⁻⁶ Ω·m, 3 m i 1 mm² daje 3 Ω. |
R to opór, ρ rezystywność, l długość, S pole przekroju. Dla 1,7×10⁻⁸ Ω·m, 1 m i 10⁻⁶ m² wynik wynosi 0,017 Ω.
Każdy przycisk wprowadza ρ, l i S z opisu i odświeża panel. Liczba przy wyniku jest tym, co panel pokazuje z czterema miejscami po przecinku.
Szkolna miedź: ρ = 1,7×10⁻⁸ Ω·m, długość 1 m, przekrój 1 mm² (10⁻⁶ m²). Iloraz wynosi dokładnie 0,017 Ω.
R = 0,0170 Ω
Ta sama miedź i ten sam 1 mm², długość 10 m. Opór rośnie liniowo z długością, więc wynik jest dziesięć razy większy.
R = 0,1700 Ω
ρ = 2,8×10⁻⁸ Ω·m, 5 m i przekrój 2 mm². Tabela aluminium przy 20 °C jest bliższa 2,65×10⁻⁸. Ten przykład pokazuje rząd wielkości, nie konkretny stop.
R = 0,0700 Ω
Szkolna miedź, 100 m, przekrój 1 mm². Jedna droga prądu, nie pętla tam i z powrotem.
R = 1,7000 Ω
ρ = 1×10⁻⁷ Ω·m leży między miedzią a stopami oporowymi. Odcinek 2 m o przekroju 0,5 mm² (5×10⁻⁷ m²).
R = 0,4000 Ω
Szkolna miedź, 0,5 m, przekrój 0,25 mm² (2,5×10⁻⁷ m²). Mniejsze S podnosi opór mimo krótkiej długości.
R = 0,0340 Ω
ρ = 1×10⁻⁶ Ω·m, 3 m, przekrój 1 mm². Nichrom bywa blisko 1,1×10⁻⁶. Tutaj liczba jest okrągła, więc wynik wynosi dokładnie 3 Ω.
R = 3,0000 Ω
Szkolna miedź, 50 m jednej żyły o przekroju 2,5 mm². Pętla zasilania w obie strony byłaby dwa razy dłuższa. Tę długość wprowadzasz sam.
R = 0,3400 Ω
Szkolna miedź, 1 m, przekrój 10 mm² (10⁻⁵ m²). Większe S obniża opór do 0,0017 Ω.
R = 0,0017 Ω
Szkolna miedź, 2 m, przekrój 0,1 mm² (10⁻⁷ m²). Małe S daje tu ten sam rząd oporu co 50 m żyły 2,5 mm², czyli 0,34 Ω.
R = 0,3400 Ω
Kalkulator liczy opór jednorodnego drutu ze wzoru R = ρ·l/S, nazywanego w podręcznikach europejskich prawem Pouilleta. Wprowadzasz rezystywność, długość i pole przekroju. Przy ρ = 1,7×10⁻⁸ Ω·m, l = 1 m i S = 10⁻⁶ m² wynik wynosi 0,017 Ω, a panel pokazuje 0,0170 Ω. Ten sam wzór bywa zapisywany jako R = ρL/A. Tutaj L to l, a A to S.
Rezystywność w omometrach (Ω·m), długość w metrach albo stopach według nagłówka, pole w metrach kwadratowych albo stopach kwadratowych. Wynik jest w omach. 1 mm² wprowadzasz jako 1e-6 m², nie jako 1. Przecinek i kropka oznaczają ten sam separator. Waluta w nagłówku nie zmienia wzoru.
Zapis 1,7e-8 i 1.7e-8 oznacza 1,7×10⁻⁸. To wygodniejsze niż ciąg zer. Pole przyjmuje też 0,000000017. Wszystkie trzy pola muszą mieć liczbę, zanim pojawi się wynik. Tekst podpowiedzi nie jest wprowadzoną wartością.
Pole S równe zeru albo ujemne jest odrzucane, bo dzielenie przez zero nie jest określone. Zerowa rezystywność albo zerowa długość daje R = 0: brak materiału albo brak drogi. Ujemne ρ albo ujemne l kalkulator przyjmuje jako liczby, a iloraz może być ujemny. Fizyczny drut ma dodatnie ρ, l i S.
Nie. Wprowadzasz gotowe pole S. Pole koła S = πd²/4 liczysz wcześniej. 1 mm² to dokładnie 10⁻⁶ m². Numer AWG nie jest rozpoznawany. Kalkulator nie zamienia kalibru na metry kwadratowe.
Nie. Model jest dla prądu stałego, jednorodnego przekroju i ρ, które wprowadzasz. Poprawka R = R₀(1 + α·ΔT) nie jest liczona. Dla miedzi α jest rzędu 0,0039 na kelwin. Efekt naskórkowy przy wysokiej częstotliwości też leży poza tym ilorazem.
Tam są napięcie i prąd, a opór jest ich ilorazem. Tutaj są materiał i geometria: ρ, l i S. Jednostka wyniku jest ta sama, om, ale pola są inne. Prawo Ohma z dowolną brakującą wielkością jest na jeszcze innej stronie.
Pole koła zależy od kwadratu średnicy. Dwa razy mniejsza średnica daje cztery razy mniejsze S, więc R rośnie cztery razy, gdy ρ i l zostają te same. Dwa razy mniejsze S, już wprowadzone jako pole, podwaja R. Kalkulator widzi S, nie średnicę.
Nie. ρ zostaje w Ω·m. Przełącznik przelicza długość (m albo ft) i pole (m² albo ft²). Po zmianie nagłówka już wprowadzone l i S są przeliczane tak, aby opór w omach został ten sam. Przy długości równej zeru wykres przyjmuje skalę 1 m, a wynik R zostaje zerem.
Wykres rysuje opór dla kilku długości przy ρ i S z pól: od ćwierci wprowadzonej długości do jej podwojenia. To ilustracja proporcji R do l, nie pomiar omomierzem i nie model bezpiecznika. Pętli kalkulator nie podwaja. Jeśli prąd idzie i wraca, wprowadzasz dłuższą drogę sam.
Pomnóż rezystywność przez długość i podziel przez pole przekroju. Dla 1,7×10⁻⁸ Ω·m, 1 m i 10⁻⁶ m²: R = 0,017 Ω.
Około 0,017 Ω przy ρ = 1,7×10⁻⁸ Ω·m i S = 10⁻⁶ m². Przy 10 m wynik byłby dziesięciokrotnie większy.
1 mm² = 10⁻⁶ m². Pole S musi być w metrach kwadratowych, inaczej wynik wyjdzie o wiele rzędów za duży albo za mały.
Nie. ρ wprowadzasz jako stałą. Poprawka R(T) = R₂₀·(1+α·ΔT) nie jest częścią tej strony.
Tu opór wynika z materiału i geometrii. R = U/I to prawo Ohma z pomiaru napięcia i prądu. Ten formularz nie ma pól U ani I.
Definicja, nazwa podręcznikowa i rzędy ρ pochodzą ze źródeł fizyki i metrologii. Kalkulator nie cytuje zmyślonych DOI.
Strona zaktualizowana 15 października 2026.