Przykład 1
Żółte, f = 5e14 Hz -> E ≈ 2,07 eV.
Podaj częstotliwość. Karta mnoży ją przez stałą Plancka i dostajesz energię jednego fotonu w dżulach i w eV. Żółte 5×10¹⁴ Hz to około 2,07 eV. Gdy znasz nanometry zamiast herców, otwórz E = hc/λ.
Z długości fali: E = hc/λ. Odwrotność: λ = hc/E. Długość fali: λ = v/f.
Częstotliwość f (Hz). Wynik pojawi się tutaj.
Światło i radio to fale, ale energia przychodzi porcjami. Jedna porcja, foton, ma E = h·f. h = 6,62607015×10⁻³⁴ J·s jest stała; nie wpisujesz jej. Wyższa częstotliwość to większa energia na foton, nie jaśniejsze światło i nie głośniejsze radio. Jasność to liczba fotonów na sekundę, inny rachunek.
Weź żółte światło z zadania, f = 5×10¹⁴ Hz. E = h·f = 3,313×10⁻¹⁹ J. Dżul jest za duży na jeden foton, więc dzielisz przez 1,602176634×10⁻¹⁹ J/eV i dostajesz 2,07 eV. Ultrafiolet 1×10¹⁵ Hz to już 4,14 eV, dwa razy więcej, bo f jest dwa razy wyższe. Rentgen 3×10¹⁷ Hz sięga 1240 eV, czyli 1,24 keV.
Radio i mikrofale siedzą o wiele rzędów niżej. Wi-Fi 2,4 GHz daje około 9,9×10⁻⁶ eV. Kuchenka 2,45 GHz około 1,0×10⁻⁵ eV. FM 100 MHz około 4,1×10⁻⁷ eV. Ten sam wzór, inna skala. Kamerton 440 Hz formalnie dałby 1,8×10⁻¹² eV, ale dźwięk nie jest fotonem: to fala w powietrzu, bez h w tym sensie.
f musi być dodatnie. c nie wchodzi do E = h·f. Prędkość światła pojawia się dopiero, gdy startujesz od długości fali: E = hc/λ, bo w próżni f = c/λ. Hertz nie przełącza się z nagłówkiem US. Energia zostaje w J i eV. Wykres E względem f jest prostą przez początek.
W formularzu wystarczy jedno pole. Wpisz 5e14 i odczytaj 2,07 eV. 1e15 daje 4,14 eV. 2.45e9 daje rząd 10⁻⁵ eV. Przecinek i kropka działają. Jeśli zadanie podaje T, najpierw f = 1/T, potem wracasz tutaj.
Gdy znasz λ w nanometrach, otwórz E = hc/λ i wpisz metry (600 nm to 6e-7). Gdy znasz eV i chcesz wrócić do λ, otwórz λ = hc/E. Tu zostajesz przy częstotliwości.
E = h · f
h = 6.62607015×10⁻³⁴ J·s (stała). 1 eV = 1.602176634×10⁻¹⁹ J. f > 0.
Jeden foton ma E = h·f. Żółte 5×10¹⁴ Hz razy h daje 3,313×10⁻¹⁹ J, około 2,07 eV.
Żółte, f = 5e14 Hz -> E ≈ 2,07 eV.
f = 5.6e14 Hz -> E ≈ 2,32 eV.
f = 1e15 Hz -> E ≈ 4,14 eV.
f = 2.45e9 Hz -> E ≈ 1,0e-5 eV.
f = 2.4e9 Hz -> E ≈ 9,9e-6 eV.
f = 1e8 Hz -> E ≈ 4,1e-7 eV.
f = 3e17 Hz -> E ≈ 1240 eV.
f = 440 Hz -> E ≈ 1,8e-12 eV (to dźwięk, nie foton).
E = h·f ≈ 3,313×10⁻¹⁹ J, czyli 2,07 eV. To żółte światło z wielu zadań.
h = 6,62607015×10⁻³⁴ J·s. W kalkulatorze jest stała. To ten sam h co w E = hc/λ.
Dżul jest za duży na jeden foton światła. 1 eV = 1,602176634×10⁻¹⁹ J, więc żółte wychodzi koło 2 eV.
E ≈ 4,14 eV. Dwa razy wyższa f niż 5e14, dwa razy większa energia na foton.
Nie. Dźwięk to fala mechaniczna w powietrzu. Wzór E = h·f jest dla promieniowania EM: radio, światło, rentgen.
W próżni λ = c/f, potem E = hc/λ. Albo od razu otwórz E = hc/λ, gdy znasz λ zamiast f.
Około 9,9×10⁻⁶ eV. Kuchenka 2,45 GHz około 1,0×10⁻⁵ eV. O wiele rzędów poniżej światła.
Nie. c pojawia się, gdy startujesz od λ: E = hc/λ. Tu znasz f, więc wystarczy h.
Tu liczysz energię jednego fotonu. Moc wiązki to N·E / czas; tego pola nie ma, bo to inny rachunek.
E ≈ 1240 eV, czyli 1,24 keV. To już miękki rentgen, nie żarówka.