Przykład 1
- x: 3
- y: 4
- z: (puste)
5
Ile wynosi ‖(3, 4)‖? 5 (3-4-5).
Wprowadź współrzędne x i y. Kalkulator liczy normę euklidesową ‖v‖ = √(x² + y²). Wektor (3; 4) ma długość 5; (5; 12) daje 13. Opcjonalne z przełącza na √(x²+y²+z²) — (3, 4, 12) też daje 13. Puste z to tryb 2D, nie z = 0. To nie odległość między dwoma dowolnymi punktami i nie |x| na osi.
Wprowadź x i y (oraz z, jeśli potrzebujesz 3D).
Długość jest zawsze nieujemna. Puste z oznacza 2D, nie zero w z.
Długość wektora to norma euklidesowa ‖v‖ = √(Σi vi²) — odległość od początku układu współrzędnych do punktu o składowych wektora. Na płaszczyźnie: |v| = √(x² + y²). W przestrzeni: |v| = √(x² + y² + z²). To standard podręcznikowy algebry liniowej (m.in. Strang, Introduction to Linear Algebra; Axler, Linear Algebra Done Right; MathWorld — Vector Norm), a nie wymyślony indeks.
Kalkulator korzysta z liczb, które wprowadzasz: współrzędnych x i y oraz opcjonalnego z. Puste z oznacza tryb 2D, nie z = 0. Przy (3; 4) otrzymujesz √(9+16) = 5. Przy (5; 12) — 13. Przy (1, 2, 2) — 3. Minus w składowej nie skraca długości: (−3; 4) też daje 5.
Związek z Pitagorasem. W 2D wzór jest twierdzeniem Pitagorasa dla przyprostokątnych |x| i |y|. W 3D najpierw √(x²+y²) w płaszczyźnie xy, potem √(tej wartości² + z²) — albo od razu jeden pierwiastek z trzech kwadratów. Sąsiedni kalkulator Pitagorasa startuje od boków trójkąta; ten kalkulator startuje od współrzędnych.
Wektor jednostkowy. Gdy ‖v‖ ≠ 0, panel pokazuje też û = v/‖v‖ o długości 1. Wektor zerowy ma długość 0 i nie ma kierunku jednostkowego — kalkulator oznacza to wprost. Suma kwadratów i hypot służą jako kontrola numeryczna.
Czego ten kalkulator nie liczy. Nie liczy iloczynu skalarnego, kąta między wektorami ani odległości między dwoma dowolnymi punktami (to osobny kalkulator). Diagram rysuje strzałkę od początku układu; długość wynika ze wzoru, nie ze skali pikseli.
Przykłady na stronie: (3; 4) → 5; (5; 12) → 13; (1, 2, 2) → 3; (0; 0) → 0; (−3; 4) → 5; (3, 4, 12) → 13. Przycisk „Wypełnij ten przykład” wstawia te same liczby do pól.
2D: ‖v‖ = √(x² + y²)
3D: ‖v‖ = √(x² + y² + z²)
Ogólnie: ‖v‖₂ = √(Σ vᵢ²). Model matematyczny: norma euklidesowa (ℓ₂). Obliczenie: √ sumy kwadratów; kontrola hypot.
Niech v = (v₁, …, vₙ) będzie wektorem w przestrzeni euklidesowej ℝⁿ wyposażonej w standardowy iloczyn skalarny ⟨u, v⟩ = Σ uᵢvᵢ. Norma euklidesowa (długość wektora) to ‖v‖₂ = √⟨v, v⟩ = √(Σᵢ vᵢ²). Dla n = 2 zapisujemy ‖v‖ = √(x² + y²); dla n = 3 ‖v‖ = √(x² + y² + z²). Kalkulator na tej stronie obsługuje właśnie te dwa przypadki: pola x i y są wymagane, pole z jest opcjonalne.
Geometrycznie ‖v‖ jest odległością euklidesową od początku układu O do punktu o współrzędnych równych składowym v. Algebraicznie jest to pierwiastek kwadratowy sumy kwadratów składowych — zawsze liczba rzeczywista nieujemna. Równość ‖v‖ = 0 zachodzi wtedy i tylko wtedy, gdy v jest wektorem zerowym.
Idea długości odcinka w układzie współrzędnych należy do geometrii kartezjańskiej (Descartes, La Géométrie, 1637) i twierdzenia Pitagorasa. Formalne ujęcie normy jako √⟨v, v⟩ pojawia się wraz z nowoczesną algebrą liniową XIX–XX wieku (Cauchy, Grassmann, Peano; później Hilbert dla przestrzeni funkcyjnych). W oznaczeniach podręcznikowych ‖·‖₂ podkreśla, że to norma ℓ₂ — jedna z rodziny norm ℓₚ.
Pojęciowo długość wektora nie jest „wartością bezwzględną jednej liczby” (to osobny kalkulator |x|), lecz uogólnieniem tej idei na wiele składowych. W fizyce ‖v‖ to wielkość wektora prędkości lub siły; w grafice — długość przesunięcia; w uczeniu maszynowym — skala wektora cech przed normalizacją. We wszystkich tych kontekstach wzór na normę euklidesową jest ten sam.
Norma euklidesowa spełnia aksjomaty normy na ℝⁿ: (1) ‖v‖ ≥ 0 oraz ‖v‖ = 0 ⇔ v = 0; (2) ‖αv‖ = |α|·‖v‖ dla skalarów α; (3) nierówność trójkąta ‖u+v‖ ≤ ‖u‖+‖v‖. Ponadto zachodzi nierówność Cauchy’ego–Schwarza |⟨u, v⟩| ≤ ‖u‖‖v‖, z której wynika kąt między wektorami poprzez cos θ = ⟨u, v⟩/(‖u‖‖v‖) przy u, v ≠ 0.
Norma jest niezmiennicza względem izometrii ortogonalnych: jeśli Q jest macierzą ortogonalną (QᵀQ = I), to ‖Qv‖ = ‖v‖. Homogeniczność względem skali współrzędnych: przeskalowanie wszystkich składowych przez k mnoży długość przez |k|. Dziedzina: x, y ∈ ℝ (oraz z ∈ ℝ w trybie 3D); przeciwdziedzina [0, ∞).
Krok 1 (2D). Punkt P = (x, y) i początek O = (0; 0) tworzą odcinek OP. Rzuty na osie mają długości |x| i |y|. Twierdzenie Pitagorasa w trójkącie prostokątnym z tymi przyprostokątnymi daje OP = √(x² + y²).
Krok 2 (3D). Najpierw długość rzutu na płaszczyznę xy wynosi r = √(x² + y²). Następnie w płaszczyźnie zawierającej oś z i ten rzut stosuje się ponownie Pitagorasa: ‖v‖ = √(r² + z²) = √(x² + y² + z²).
Krok 3 (iloczyn skalarny). Z definicji ⟨v, v⟩ = x² + y² (+ z²). Norma indukowana przez ten iloczyn to √⟨v, v⟩, co jest równoważne krokom 1–2. To ten sam obiekt, który w analizie funkcjonalnej uogólnia się do przestrzeni Hilberta.
Krok 4 (jednostkowy). Jeśli ‖v‖ ≠ 0, wektor û = v/‖v‖ spełnia ‖û‖ = 1 i wskazuje ten sam kierunek co v. Kalkulator liczy √(x·x+y·y(+z·z)) oraz kontrolnie hypot(…).
Wektor (3; 4): √(9+16) = 5. Wektor (5; 12): 13. Wektor (8; 15): 17. Wektor (6; 8): 10 = 2·5. Wektor (−3; 4): nadal 5. Wektor (0; 0): 0. Wektor (1, 2, 2): √(1+4+4) = 3. Wektor (3, 4, 12): √(9+16+144) = 13. Wektor (1; 0): 1 — długość wersora osi x.
Gdy z jest puste, kalkulator nie podstawia zera „po cichu”: działa wzór 2D. Gdy wprowadzisz z = 0, wynik √(x²+y²+0) jest liczbą równy 2D, ale wymiar panelu pokazuje 3 — bo świadomie pracujesz w ℝ³.
Kalkulator używa √ sumy kwadratów oraz hypot jako kontroli. hypot jest zwykle lepiej uwarunkowany przy ekstremalnie dużych lub małych składowych (unika przepełnienia pośredniego x·x). Dla typowych przykładów szkolnych (3; 4), (5; 12) obie ścieżki dają ten sam wynik w arytmetyce zmiennoprzecinkowej.
Przecinek i kropka są równoważne w polach. Brak x albo y blokuje wynik. Kalkulator nie zaokrągla do sztucznej stałej liczby miejsc w sensie „zawsze sześć cyfr” — Intl.NumberFormat pokazuje wynik z sensowną precyzją, a liczby całkowite (5; 13) zostają czyste.
Uwaga na skalę: bardzo duże |x|, |y| mogą wyjść poza zakres arytmetyki zmiennoprzecinkowej przy naiwnym x·x; hypot łagodzi ten problem. Bardzo małe składowe blisko zera mogą dać długość bliską zera — to poprawny wynik, nie błąd.
Pokrewne modele: wartość bezwzględna |x| (norma w ℝ¹), odległość dwóch punktów, twierdzenie Pitagorasa, norma Manhattan ‖v‖₁ = Σ|vᵢ| i norma maksimum ‖v‖∞ = max|vᵢ| (ten kalkulator liczy wyłącznie ‖·‖₂). Iloczyn skalarny i kąt między wektorami wymagają dwóch wektorów — nie są na tej stronie.
Źródła: Strang, Introduction to Linear Algebra; Axler, Linear Algebra Done Right; Anton & Rorres, Elementary Linear Algebra; MathWorld — Vector Norm / Euclidean Norm; Wikipedia — Euclidean norm / Norma euklidesowa; NIST / podręczniki geometrii analitycznej (Pitagoras w układzie współrzędnych). Kalkulator jest edukacyjny.
‖v‖ to norma euklidesowa. Przy (3; 4) wynosi 5. Panel pokazuje też sumę kwadratów i wektor jednostkowy.
5
Ile wynosi ‖(3, 4)‖? 5 (3-4-5).
13
Ile wynosi ‖(5, 12)‖? 13.
3
Ile wynosi ‖(1, 2, 2)‖? 3.
0
Ile wynosi ‖(0, 0)‖? 0 (wektor zerowy).
5
Ile wynosi ‖(−3, 4)‖? 5 (kwadraty znoszą znak).
13
Ile wynosi ‖(3, 4, 12)‖? 13.
Długość (norma euklidesowa) wektora v to ‖v‖ = √(Σ v_i²). Na płaszczyźnie ‖v‖ = √(x²+y²); w przestrzeni √(x²+y²+z²). Wynik jest zawsze nieujemny i równy odległości od początku układu do punktu o tych współrzędnych.
Wynik wynosi 5, bo √(9+16) = √25 = 5. To ta sama długość co przeciwprostokątna trójkąta prostokątnego 3-4-5. Pierwszy przykład na stronie wypełnia te same współrzędne.
Wynik wynosi 13, bo 25+144 = 169 i √169 = 13. To klasyczna trójka pitagorejska 5-12-13.
Gdy liczysz wektor w ℝ³. Na płaszczyźnie zostaw z puste — puste z oznacza tryb 2D, a nie z = 0. Jeśli chcesz (3, 4, 0), wprowadź 0 w z świadomie. Przykład (1, 2, 2) daje 3.
Tak. Norma bierze kwadraty składowych, więc znak nie skraca długości: (−3)²+4² = 9+16 = 25, √25 = 5.
Wynik wynosi 0. Wektor zerowy ma zerową długość. Wprowadzone zera liczą się; puste pole x albo y oznacza brak danych i wynik nie wychodzi.
Tu wejściem są współrzędne wektora (x, y) albo (x, y, z). Na karcie Pitagorasa wybierasz, którego boku trójkąta szukasz, i wprowadzasz dwa znane boki. Pierwiastek jest ten sam; ścieżka wejścia inna.
Długość wektora to odległość od początku układu do punktu (x, y) lub (x, y, z). Odległość dwóch punktów liczy √((x₂−x₁)²+(y₂−y₁)²) między dowolnymi końcami odcinka — na sąsiedniej karcie.
Nie. Puste z oznacza tryb 2D. Zera w x i y to świadomie wprowadzone składowe. Zero w z musisz wprowadzić, jeśli chcesz wektor (x, y, 0) w ℝ³.
(3, 4, 12) daje 13, bo 9+16+144 = 169. (8; 15) na płaszczyźnie daje 17, bo 64+225 = 289. (6; 8) daje 10 — podwojone (3; 4).
Nie. Ten kalkulator podaje tylko długość ‖v‖. Stosunek boków 3/5 = 0,6 należy do kalkulatora sinusa w trybie z boków. Tutaj przy (3; 4) wynik to 5.
Nie. Wynik zależy tylko od współrzędnych x, y oraz opcjonalnego z. Ustawienia waluty i jednostek w nagłówku strony nie wpływają na ten wynik.
Na płaszczyźnie: ‖v‖ = √(x² + y²). W przestrzeni: √(x² + y² + z²). Przy (3; 4) wynik wynosi 5; przy (3, 4, 12) wynosi 13.
13. √(9+16+144) = √169 = 13. To szósty przykład na stronie.
10. √(36+64) = √100 = 10 — podwojone (3; 4), ta sama norma √(x²+y²).
v/‖v‖, gdy ‖v‖ ≠ 0. Panel pokazuje go po obliczeniu długości. Przy wektorze zerowym jednostkowy jest niedefiniowany.
Wzór √(a²+b²) jest ten sam co dla |a+bi|, ale tu pola to współrzędne wektora, a nie część rzeczywista i urojona w zapisie zespolonym.
Wzór, dziedzina i wyprowadzenie poniżej pochodzą z uznanych źródeł algebry liniowej.
Strona zaktualizowana 14 października 2026.