Przykład 1
- n = 5
- k = 2
10
Ile wynosi C(5,2)? 10.
Wprowadź n oraz k. Kombinacja C(n,k) podaje liczbę sposobów wyboru k elementów z n, gdy kolejność nie ma znaczenia. C(5,2) = 10. C(10,3) = 120. To kombinacje bez powtórzeń — symbol Newtona. Nie liczy C z powtórzeniami ani uporządkowanych P(n,k).
Wprowadź n oraz k (0 ≤ k ≤ n).
Kombinacje bez powtórzeń. Wymagane 0 ≤ k ≤ n. C(n,0) = 1 i C(n,n) = 1. Przy k > n kalkulator zgłasza błąd, nie zero.
Kombinacja C(n,k), zwana też symbolem Newtona albo współczynnikiem dwumianowym, to liczba sposobów wyboru k elementów z n-elementowego zbioru, gdy kolejność nie ma znaczenia i elementy nie powtarzają się. Przy n = 5 i k = 2 wynik wynosi 10: z pięciu osób wybierasz dwójkę do dyżuru, a para Anna–Bartek jest tym samym wyborem co Bartek–Anna.
Wzór to C(n,k) = n! / (k! · (n−k)!) przy 0 ≤ k ≤ n. Silnia n! stoi w liczniku; k! i (n−k)! w mianowniku usuwają porządki, których nie rozróżniasz. Równoważnie C(n,k) = P(n,k) / k!, gdzie P(n,k) = n!/(n−k)! to liczba uporządkowanych k-ciągów. C(5,2) = 120 / (2 · 6) = 10. Symetria: C(n,k) = C(n,n−k), więc C(5,3) też wynosi 10.
Kalkulator korzysta z liczb, które wprowadzasz w polach n (kombinacje-a) oraz k (kombinacje-b). Bierze część całkowitą floor, wymaga nieujemnych n, k oraz k ≤ n. Liczy iloczynem multiplikatywnym z symetrią min(k,n−k), skracając każdy krok przez NWD. Gdy k > n, pokazuje błąd — takiego wyboru nie ma.
Panel wyniku pokazuje C(n,k), echo n i k, wartość symetryczną, P(n,k), rozpis n!/(k!(n−k)!) oraz — gdy k leży wewnątrz — tożsamość Pascala. Przy n ≤ 12 diagram słupkowy rysuje wiersz trójkąta Pascala C(n,0)…C(n,n) z podświetlonym k. Przykłady: C(5,2) = 10; C(10,3) = 120; C(8,0) = 1; C(6,6) = 1; C(7,3) = 35; C(5,3) = 10; C(6,2) = 15; przy k > n — błąd.
Osobna strona wariacji liczy uporządkowane V(n,k) = P(n,k). Permutacje P(n) = n! ustawiają cały zbiór. Ten kalkulator zostaje przy nieuporządkowanym C(n,k) bez powtórzeń — nie generuje list podzbiorów i nie liczy kombinacji z powtórzeniami.
C(n,k) = n! / (k! · (n−k)!) przy 0 ≤ k ≤ n.
Równoważnie: C(n,k) = P(n,k) / k!, gdzie P(n,k) = n! / (n−k)!.
Tożsamość Pascala: C(n,k) = C(n−1,k−1) + C(n−1,k).
Symbole: n — wielkość zbioru (pole „n”); k — wielkość wyboru (pole „k”). Model matematyczny: współczynnik dwumianowy / symbol Newtona (NIST DLMF §26.3).
Niech n i k będą nieujemnymi liczbami całkowitymi. Współczynnik dwumianowy (symbol Newtona) C(n,k), zapisany też jako \(\binom{n}{k}\) albo „n po k”, jest liczbą k-elementowych podzbiorów n-elementowego zbioru. Równoważnie: liczbą sposobów wyboru k różnych elementów z n, gdy kolejność nie tworzy nowego wyniku. Wzór klasyczny brzmi C(n,k) = n! / (k! · (n−k)!) przy 0 ≤ k ≤ n; poza tym zakresem w modelu bez powtórzeń wartość nie jest zdefiniowana jako legalny wybór (ten kalkulator zgłasza błąd przy k > n zamiast zwracać 0).
Nazwa „współczynnik dwumianowy” pochodzi z twierdzenia dwumianowego: (a + b)^n = Σ_{k=0}^{n} C(n,k) a^{n−k} b^k (albo z wykładnikami zamienionymi — konwencja indeksu). W kombinatoryce angielskiej standardem jest „n choose k”; w polskich podręcznikach szkolnych dominuje „symbol Newtona” oraz C(n,k). NIST DLMF §26.3 zbiera tożsamości i związki z funkcjami specjalnymi; MathWorld (Binomial Coefficient) i Wikipedia (Binomial coefficient / Symbol Newtona) podają tę samą definicję zestawową.
Kalkulator na tej stronie nie mnoży pełnych silni dla dużych n wprost: liczy iloczyn ∏_{i=1}^{r} (n − r + i) / i przy r = min(k, n − k), potem zaokrągla round do najbliższej całkowitej. Przy typowych danych szkolnych (C(5,2), C(10,3), C(52,5) w zakresie dokładnych liczb całkowitych) wynik zgadza się z definicją.
Zliczanie wyborów bez kolejności pojawia się w matematyce indyjskiej i arabskiej wcześniej niż nowożytny zapis silniowy. Blaise Pascal (1623–1662) w „Traité du triangle arithmétique” usystematyzował trójkąt arytmetyczny, dziś zwany trójkątem Pascala: każda liczba jest sumą dwóch liczb z wiersza wyżej. Isaac Newton powiązał współczynniki z rozwinięciem potęgi dwumianu, także dla wykładników innych niż dodatnie całkowite (szereg dwumianowy). Notacja C(n,k) i \(\binom{n}{k}\) upowszechniła się w XIX–XX wieku wraz z formalizacją kombinatoryki.
Pojęciowo kombinacja stoi obok permutacji i wariacji. Permutacja P(n) = n! ustawia wszystkie elementy; wariacja bez powtórzeń V(n,k) = P(n,k) = n!/(n−k)! ustawia k z n z kolejnością; kombinacja C(n,k) wybiera zestaw bez kolejności. Relacja mostowa: P(n,k) = C(n,k) · k!. W probabilistyce C(n,k) jest liczbą sposobów uzyskania dokładnie k sukcesów w n próbach Bernoulliego (schemat dwumianowy). W informatyce — liczbie k-podzbiorów i złożoności generowania kombinacji.
Ten kalkulator nie rozwiązuje równań na niewiadome n lub k, nie generuje list podzbiorów i nie liczy kombinacji z powtórzeniami (tam wzór to C(n + k − 1, k)). Odpowiada na jedno pytanie: ile jest nieuporządkowanych wyborów k z n bez powtórzeń.
Dziedzina na stronie: n, k ∈ ℕ₀, 0 ≤ k ≤ n. C(n,0) = C(n,n) = 1. Symetria: C(n,k) = C(n,n−k). Tożsamość Pascala: C(n,k) = C(n−1,k−1) + C(n−1,k) dla 1 ≤ k ≤ n − 1 (z umową C(m,−1) = C(m,m+1) = 0 w rozszerzeniach). Suma wiersza: Σ_{k=0}^{n} C(n,k) = 2^n. Iloczyn: C(n,k) · C(k,m) = C(n,m) · C(n−m,k−m) przy 0 ≤ m ≤ k ≤ n.
Związek z silnią i wariacją: C(n,k) = n! / (k!(n−k)!) = P(n,k) / k!. Rekurencja multiplikatywna: C(n,k) = C(n,k−1) · (n − k + 1) / k dla k ≥ 1. Monotoniczność w k przy ustalonym n: wartości rosną do środka wiersza i maleją symetrycznie.
W twierdzeniu dwumianowym współczynniki są nieujemne całkowite; tożsamość Σ C(n,k) = 2^n liczy wszystkie podzbiory n-elementowego zbioru.
Krok 1. Liczba uporządkowanych wyborów k różnych elementów z n to P(n,k) = n · (n−1) · … · (n−k+1) = n! / (n−k)!. Każdy nieuporządkowany zestaw {x₁,…,x_k} odpowiada dokładnie k! uporządkowaniom. Stąd C(n,k) = P(n,k) / k! = n! / (k!(n−k)!).
Krok 2 (symetria). Bijekcja między k-podzbiorami a (n−k)-podzbiorami dopełnień daje C(n,k) = C(n,n−k). Dlatego w obliczeniu wystarczy liczyć r = min(k, n−k).
Krok 3 (Pascal). Podzbiory k-elementowe zbioru {1,…,n} dzielą się na te, które zawierają n (wtedy dopełniamy C(n−1,k−1) sposobami) oraz te, które nie zawierają n (C(n−1,k) sposobami). Suma daje C(n,k).
Krok 4 (iloczyn). C(n,k) = ∏_{i=1}^{k} (n − k + i) / i przy skracaniu na bieżąco unika pośrednich ogromnych silni. Każdy krok jest skracany przez NWD, więc wynik do 2⁵³ jest dokładny; większe wartości panel pokazuje jako przybliżenie ≈ m × 10^e.
Krok 5 (przykład). C(5,2) = (5·4)/(1·2) = 10. C(10,3) = (10·9·8)/(1·2·3) = 120. C(8,0) = 1. C(6,6) = 1.
C(n,1) = n; C(n,2) = n(n−1)/2 (liczba krawędzi grafu pełnego K_n). C(52,5) = 2 598 960 — liczba pięciokartowych układów w talii 52. Lotto 6 z 49: C(49,6) = 13 983 816. Przy n = 0: C(0,0) = 1.
Ujemne n lub k po floorze są odrzucane błędem. Niecałkowite wpisy są ściągane do ⌊·⌋: 5,7 i 2,1 dają C(5,2) = 10. k > n → błąd (nie zero).
Dla bardzo dużych n wynik arytmetyka zmiennoprzecinkowa traci dokładność całkowitą; do większych n potrzebna jest arytmetyka dużych liczb całkowitych. Ten kalkulator edukacyjny celuje w zakres szkolny i przykłady z panelu.
Iloczyn multiplikatywny z dzieleniem na każdym kroku ogranicza narastanie magnituda względem n! / (k!(n−k)!). round na końcu jest zgodny z wcześniejszą gold-kopią („zaokrągla do liczby całkowitej”). Przecinek i kropka są równoważne.
Diagram Pascala jest ograniczony do n ≤ 12, żeby słupki pozostały czytelne. P(n,k) w panelu to kontrola C(n,k)·k!, nie osobny tryb formularza.
Kalkulator nie wysyła liczb na serwer; wszystko liczy przeglądarka w arytmetyce zmiennoprzecinkowej.
Pokrewne: silnia n!, permutacje P(n), wariacje V(n,k) = P(n,k), trójkąt Pascala, twierdzenie dwumianowe, rozkład dwumianowy, kombinacje z powtórzeniami. Liczba przekątnych wielokąta n(n−3)/2 = C(n,2) − n.
Źródła: NIST DLMF §26.3 (Binomial Coefficients); MathWorld — Binomial Coefficient; Wikipedia — Binomial coefficient / Symbol Newtona; Pascal, Traité du triangle arithmétique; Feller, An Introduction to Probability Theory (schemat dwumianowy). Narzędzie edukacyjne — nie zastępuje podręcznika ani sprawdzenia przez nauczyciela.
C(n,k) = n!/(k!(n−k)!). C(5,2) = 10. C(10,3) = 120. Kolejność nie liczy się.
10
Ile wynosi C(5,2)? 10.
120
Ile wynosi C(10,3)? 120 (= C(10,7)).
1
Ile wynosi C(8,0)? 1.
1
Ile wynosi C(6,6)? 1 (nie 720 = 6!).
35
Ile wynosi C(7,3)? 35.
10
Ile wynosi C(5,3)? 10 (= C(5,2)).
15
Ile wynosi C(6,2)? 15 (P(6,2) = 30).
błąd
Ile wynosi C(4,5)? Błąd — k > n.
n i k są nieujemnymi liczbami całkowitymi po wzięciu części całkowitej z pól. Wymagane jest 0 ≤ k ≤ n. Gdy k > n, kalkulator pokazuje błąd zamiast zera albo ułamka — takiego wyboru bez powtórzeń nie ma.
Wybierasz k różnych elementów z n-elementowego zbioru i nie kładziesz ich z powrotem. Kolejność nie tworzy nowego zestawu: para Anna–Bartek jest tym samym wyborem co Bartek–Anna. To właśnie C(n,k), zwane też symbolem Newtona albo współczynnikiem dwumianowym.
P(n,k) (k-permutacje, w szkole często V(n,k)) liczy uporządkowane ciągi: P(n,k) = n!/(n−k)! = C(n,k)·k!. Przy n = 5 i k = 2: C(5,2) = 10, a P(5,2) = V(5,2) = 20. Permutacje całego zbioru to P(n) = n! na osobnej stronie.
Wybór k elementów to to samo co wskazanie n−k elementów, które zostają. Dlatego C(10,3) = C(10,7) = 120. Kalkulator pokazuje też wartość symetryczną w panelu wyniku.
Oba dają 1. Jest jeden pusty podzbiór i jeden pełny zbiór. Konwencja 0! = 1 utrzymuje wzór n!/(k!(n−k)!) także na brzegu.
Nie. 6! = 720 to ustawienia wszystkich sześciu (permutacje). C(6,6) = 1, bo jest tylko jeden pełny zestaw bez kolejności.
Zamiast dzielić ogromne silnie wprost, używa iloczynu multiplikatywnego z symetrią min(k,n−k), a każdy krok skraca przez NWD, więc wynik do 2⁵³ jest dokładny (większe wartości jako ≈ m × 10^e). Przy legalnym n i k wynik jest całkowity.
Przy n ≤ 12 słupki pokazują C(n,0)…C(n,n). Podświetlone jest wprowadzone k. Tożsamość Pascala C(n,k) = C(n−1,k−1) + C(n−1,k) jest w metadanych wyniku, gdy k leży wewnątrz.
Nie. Wynik zależy tylko od n i k. Ustawienia waluty i jednostek w nagłówku strony nie wpływają na ten wynik.
Tak. Część całkowita jest brana z floor: 5,7 i 2,1 liczą się jak C(5,2) = 10. Przecinek i kropka są równoważne w parserze.
Uporządkowane wybory k z n — na stronie wariacji V(n,k). Ustawienia wszystkich n elementów — na stronie permutacji P(n) = n! albo silni. Tutaj tylko nieuporządkowane C(n,k).
Puste n albo puste k zostawia wynik pusty. Kalkulator nie podstawia zera w miejsce pustego pola. Zero trzeba wprowadzić świadomie (np. C(8,0) = 1).
Użyj wzoru C(n,k) = n! / (k!·(n−k)!) przy 0 ≤ k ≤ n. Dla C(5,2): 5!/(2!·3!) = 120/(2·6) = 10. Kolejność nie ma znaczenia.
120. Równoważnie C(10,7) = 120 dzięki symetrii C(n,k) = C(n,n−k). To drugi przykład na stronie.
C(n,k) ignoruje kolejność. P(n,k) = C(n,k)·k! liczy uporządkowane ciągi. Przy n = 5 i k = 2: C = 10, P = 20. Permutacje całego zbioru to n! na osobnej stronie.
Nie. Tu tylko C(n,k) bez powtórzeń. Model z powtórzeniami C(n+k−1, k) nie jest na tej stronie.
13 983 816 — klasyczny wynik „6 z 49”. Wprowadź n = 49 i k = 6, żeby zobaczyć pełną liczbę w panelu (dokładna arytmetyka do limitu silnika).
Definicja, Pascal i związek z P(n,k) poniżej pochodzą z uznanych źródeł.
Strona zaktualizowana 2 listopada 2026.