Kalkulator kombinacji

Wprowadź n oraz k. Kombinacja C(n,k) podaje liczbę sposobów wyboru k elementów z n, gdy kolejność nie ma znaczenia. C(5,2) = 10. C(10,3) = 120. To kombinacje bez powtórzeń — symbol Newtona. Nie liczy C z powtórzeniami ani uporządkowanych P(n,k).

Dane

Wynik

Wprowadź n oraz k (0 ≤ k ≤ n).

Kombinacje bez powtórzeń. Wymagane 0 ≤ k ≤ n. C(n,0) = 1 i C(n,n) = 1. Przy k > n kalkulator zgłasza błąd, nie zero.

Jak to działa?

Jak liczy się C(5,2)
n5
k2
C(n,k)10

Kombinacja C(n,k), zwana też symbolem Newtona albo współczynnikiem dwumianowym, to liczba sposobów wyboru k elementów z n-elementowego zbioru, gdy kolejność nie ma znaczenia i elementy nie powtarzają się. Przy n = 5 i k = 2 wynik wynosi 10: z pięciu osób wybierasz dwójkę do dyżuru, a para Anna–Bartek jest tym samym wyborem co Bartek–Anna.

Wzór to C(n,k) = n! / (k! · (n−k)!) przy 0 ≤ k ≤ n. Silnia n! stoi w liczniku; k! i (n−k)! w mianowniku usuwają porządki, których nie rozróżniasz. Równoważnie C(n,k) = P(n,k) / k!, gdzie P(n,k) = n!/(n−k)! to liczba uporządkowanych k-ciągów. C(5,2) = 120 / (2 · 6) = 10. Symetria: C(n,k) = C(n,n−k), więc C(5,3) też wynosi 10.

Kalkulator korzysta z liczb, które wprowadzasz w polach n (kombinacje-a) oraz k (kombinacje-b). Bierze część całkowitą floor, wymaga nieujemnych n, k oraz k ≤ n. Liczy iloczynem multiplikatywnym z symetrią min(k,n−k), skracając każdy krok przez NWD. Gdy k > n, pokazuje błąd — takiego wyboru nie ma.

Panel wyniku pokazuje C(n,k), echo n i k, wartość symetryczną, P(n,k), rozpis n!/(k!(n−k)!) oraz — gdy k leży wewnątrz — tożsamość Pascala. Przy n ≤ 12 diagram słupkowy rysuje wiersz trójkąta Pascala C(n,0)…C(n,n) z podświetlonym k. Przykłady: C(5,2) = 10; C(10,3) = 120; C(8,0) = 1; C(6,6) = 1; C(7,3) = 35; C(5,3) = 10; C(6,2) = 15; przy k > n — błąd.

Osobna strona wariacji liczy uporządkowane V(n,k) = P(n,k). Permutacje P(n) = n! ustawiają cały zbiór. Ten kalkulator zostaje przy nieuporządkowanym C(n,k) bez powtórzeń — nie generuje list podzbiorów i nie liczy kombinacji z powtórzeniami.

Wzór

C(n,k) = n! / (k! · (n−k)!) przy 0 ≤ k ≤ n.

Równoważnie: C(n,k) = P(n,k) / k!, gdzie P(n,k) = n! / (n−k)!.

Tożsamość Pascala: C(n,k) = C(n−1,k−1) + C(n−1,k).

Symbole: n — wielkość zbioru (pole „n”); k — wielkość wyboru (pole „k”). Model matematyczny: współczynnik dwumianowy / symbol Newtona (NIST DLMF §26.3).

Teoria, Pascal i związek z P(n,k)

Definicja

Niech n i k będą nieujemnymi liczbami całkowitymi. Współczynnik dwumianowy (symbol Newtona) C(n,k), zapisany też jako \(\binom{n}{k}\) albo „n po k”, jest liczbą k-elementowych podzbiorów n-elementowego zbioru. Równoważnie: liczbą sposobów wyboru k różnych elementów z n, gdy kolejność nie tworzy nowego wyniku. Wzór klasyczny brzmi C(n,k) = n! / (k! · (n−k)!) przy 0 ≤ k ≤ n; poza tym zakresem w modelu bez powtórzeń wartość nie jest zdefiniowana jako legalny wybór (ten kalkulator zgłasza błąd przy k > n zamiast zwracać 0).

Nazwa „współczynnik dwumianowy” pochodzi z twierdzenia dwumianowego: (a + b)^n = Σ_{k=0}^{n} C(n,k) a^{n−k} b^k (albo z wykładnikami zamienionymi — konwencja indeksu). W kombinatoryce angielskiej standardem jest „n choose k”; w polskich podręcznikach szkolnych dominuje „symbol Newtona” oraz C(n,k). NIST DLMF §26.3 zbiera tożsamości i związki z funkcjami specjalnymi; MathWorld (Binomial Coefficient) i Wikipedia (Binomial coefficient / Symbol Newtona) podają tę samą definicję zestawową.

Kalkulator na tej stronie nie mnoży pełnych silni dla dużych n wprost: liczy iloczyn ∏_{i=1}^{r} (n − r + i) / i przy r = min(k, n − k), potem zaokrągla round do najbliższej całkowitej. Przy typowych danych szkolnych (C(5,2), C(10,3), C(52,5) w zakresie dokładnych liczb całkowitych) wynik zgadza się z definicją.

Kontekst historyczny i pojęciowy

Zliczanie wyborów bez kolejności pojawia się w matematyce indyjskiej i arabskiej wcześniej niż nowożytny zapis silniowy. Blaise Pascal (1623–1662) w „Traité du triangle arithmétique” usystematyzował trójkąt arytmetyczny, dziś zwany trójkątem Pascala: każda liczba jest sumą dwóch liczb z wiersza wyżej. Isaac Newton powiązał współczynniki z rozwinięciem potęgi dwumianu, także dla wykładników innych niż dodatnie całkowite (szereg dwumianowy). Notacja C(n,k) i \(\binom{n}{k}\) upowszechniła się w XIX–XX wieku wraz z formalizacją kombinatoryki.

Pojęciowo kombinacja stoi obok permutacji i wariacji. Permutacja P(n) = n! ustawia wszystkie elementy; wariacja bez powtórzeń V(n,k) = P(n,k) = n!/(n−k)! ustawia k z n z kolejnością; kombinacja C(n,k) wybiera zestaw bez kolejności. Relacja mostowa: P(n,k) = C(n,k) · k!. W probabilistyce C(n,k) jest liczbą sposobów uzyskania dokładnie k sukcesów w n próbach Bernoulliego (schemat dwumianowy). W informatyce — liczbie k-podzbiorów i złożoności generowania kombinacji.

Ten kalkulator nie rozwiązuje równań na niewiadome n lub k, nie generuje list podzbiorów i nie liczy kombinacji z powtórzeniami (tam wzór to C(n + k − 1, k)). Odpowiada na jedno pytanie: ile jest nieuporządkowanych wyborów k z n bez powtórzeń.

Własności formalne

Dziedzina na stronie: n, k ∈ ℕ₀, 0 ≤ k ≤ n. C(n,0) = C(n,n) = 1. Symetria: C(n,k) = C(n,n−k). Tożsamość Pascala: C(n,k) = C(n−1,k−1) + C(n−1,k) dla 1 ≤ k ≤ n − 1 (z umową C(m,−1) = C(m,m+1) = 0 w rozszerzeniach). Suma wiersza: Σ_{k=0}^{n} C(n,k) = 2^n. Iloczyn: C(n,k) · C(k,m) = C(n,m) · C(n−m,k−m) przy 0 ≤ m ≤ k ≤ n.

Związek z silnią i wariacją: C(n,k) = n! / (k!(n−k)!) = P(n,k) / k!. Rekurencja multiplikatywna: C(n,k) = C(n,k−1) · (n − k + 1) / k dla k ≥ 1. Monotoniczność w k przy ustalonym n: wartości rosną do środka wiersza i maleją symetrycznie.

W twierdzeniu dwumianowym współczynniki są nieujemne całkowite; tożsamość Σ C(n,k) = 2^n liczy wszystkie podzbiory n-elementowego zbioru.

Pełne wyprowadzenie

Krok 1. Liczba uporządkowanych wyborów k różnych elementów z n to P(n,k) = n · (n−1) · … · (n−k+1) = n! / (n−k)!. Każdy nieuporządkowany zestaw {x₁,…,x_k} odpowiada dokładnie k! uporządkowaniom. Stąd C(n,k) = P(n,k) / k! = n! / (k!(n−k)!).

Krok 2 (symetria). Bijekcja między k-podzbiorami a (n−k)-podzbiorami dopełnień daje C(n,k) = C(n,n−k). Dlatego w obliczeniu wystarczy liczyć r = min(k, n−k).

Krok 3 (Pascal). Podzbiory k-elementowe zbioru {1,…,n} dzielą się na te, które zawierają n (wtedy dopełniamy C(n−1,k−1) sposobami) oraz te, które nie zawierają n (C(n−1,k) sposobami). Suma daje C(n,k).

Krok 4 (iloczyn). C(n,k) = ∏_{i=1}^{k} (n − k + i) / i przy skracaniu na bieżąco unika pośrednich ogromnych silni. Każdy krok jest skracany przez NWD, więc wynik do 2⁵³ jest dokładny; większe wartości panel pokazuje jako przybliżenie ≈ m × 10^e.

Krok 5 (przykład). C(5,2) = (5·4)/(1·2) = 10. C(10,3) = (10·9·8)/(1·2·3) = 120. C(8,0) = 1. C(6,6) = 1.

Przypadki szczególne

C(n,1) = n; C(n,2) = n(n−1)/2 (liczba krawędzi grafu pełnego K_n). C(52,5) = 2 598 960 — liczba pięciokartowych układów w talii 52. Lotto 6 z 49: C(49,6) = 13 983 816. Przy n = 0: C(0,0) = 1.

Ujemne n lub k po floorze są odrzucane błędem. Niecałkowite wpisy są ściągane do ⌊·⌋: 5,7 i 2,1 dają C(5,2) = 10. k > n → błąd (nie zero).

Dla bardzo dużych n wynik arytmetyka zmiennoprzecinkowa traci dokładność całkowitą; do większych n potrzebna jest arytmetyka dużych liczb całkowitych. Ten kalkulator edukacyjny celuje w zakres szkolny i przykłady z panelu.

Uwagi numeryczne

Iloczyn multiplikatywny z dzieleniem na każdym kroku ogranicza narastanie magnituda względem n! / (k!(n−k)!). round na końcu jest zgodny z wcześniejszą gold-kopią („zaokrągla do liczby całkowitej”). Przecinek i kropka są równoważne.

Diagram Pascala jest ograniczony do n ≤ 12, żeby słupki pozostały czytelne. P(n,k) w panelu to kontrola C(n,k)·k!, nie osobny tryb formularza.

Kalkulator nie wysyła liczb na serwer; wszystko liczy przeglądarka w arytmetyce zmiennoprzecinkowej.

Pojęcia pokrewne i źródła

Pokrewne: silnia n!, permutacje P(n), wariacje V(n,k) = P(n,k), trójkąt Pascala, twierdzenie dwumianowe, rozkład dwumianowy, kombinacje z powtórzeniami. Liczba przekątnych wielokąta n(n−3)/2 = C(n,2) − n.

Źródła: NIST DLMF §26.3 (Binomial Coefficients); MathWorld — Binomial Coefficient; Wikipedia — Binomial coefficient / Symbol Newtona; Pascal, Traité du triangle arithmétique; Feller, An Introduction to Probability Theory (schemat dwumianowy). Narzędzie edukacyjne — nie zastępuje podręcznika ani sprawdzenia przez nauczyciela.

Jak korzystać

  1. Wprowadź n (wielkość zbioru), na przykład 5.
  2. Wprowadź k (wielkość wyboru), na przykład 2, z warunkiem k ≤ n.
  3. Kliknij Oblicz albo poczekaj na wynik na żywo. C(5,2) = 10. C(10,3) = 120.
  4. Sprawdź panel: symetrię, P(n,k), rozpis silni oraz wiersz Pascala przy n ≤ 12.
  5. C(8,0) = 1. C(6,6) = 1. Przy k > n kalkulator zgłasza błąd. Uporządkowane wybory liczysz na wariacjach.

Słownik symboli

C(n,k) = n!/(k!(n−k)!). C(5,2) = 10. C(10,3) = 120. Kolejność nie liczy się.

C(n,k)
Liczba k-podzbiorów n-zbioru. C(5,2) = 10. C(n,k) = C(n,n−k).
n
Wielkość zbioru w polu „n”. Musi być co najmniej k.
k
Wielkość wyboru w polu „k”. 0 daje 1. k > n → błąd.
P(n,k)
Wariacje / k-permutacje: P(n,k) = C(n,k)·k!. Przy (5,2) wynosi 20.
0!
Konwencja 0! = 1 utrzymuje C(n,0) = C(n,n) = 1.

Przykłady

Przykład 1

  • n = 5
  • k = 2

10

Ile wynosi C(5,2)? 10.

Przykład 2

  • n = 10
  • k = 3

120

Ile wynosi C(10,3)? 120 (= C(10,7)).

Przykład 3

  • n = 8
  • k = 0

1

Ile wynosi C(8,0)? 1.

Przykład 4

  • n = 6
  • k = 6

1

Ile wynosi C(6,6)? 1 (nie 720 = 6!).

Przykład 5

  • n = 7
  • k = 3

35

Ile wynosi C(7,3)? 35.

Przykład 6

  • n = 5
  • k = 3

10

Ile wynosi C(5,3)? 10 (= C(5,2)).

Przykład 7

  • n = 6
  • k = 2

15

Ile wynosi C(6,2)? 15 (P(6,2) = 30).

Przykład 8

  • n = 4
  • k = 5

błąd

Ile wynosi C(4,5)? Błąd — k > n.

Powiązane kalkulatory

Najczęstsze pytania

Jaka jest dziedzina C(n,k) na tej stronie?

n i k są nieujemnymi liczbami całkowitymi po wzięciu części całkowitej z pól. Wymagane jest 0 ≤ k ≤ n. Gdy k > n, kalkulator pokazuje błąd zamiast zera albo ułamka — takiego wyboru bez powtórzeń nie ma.

Co oznacza kombinacja bez powtórzeń?

Wybierasz k różnych elementów z n-elementowego zbioru i nie kładziesz ich z powrotem. Kolejność nie tworzy nowego zestawu: para Anna–Bartek jest tym samym wyborem co Bartek–Anna. To właśnie C(n,k), zwane też symbolem Newtona albo współczynnikiem dwumianowym.

Czym C(n,k) różni się od P(n,k) i od V(n,k)?

P(n,k) (k-permutacje, w szkole często V(n,k)) liczy uporządkowane ciągi: P(n,k) = n!/(n−k)! = C(n,k)·k!. Przy n = 5 i k = 2: C(5,2) = 10, a P(5,2) = V(5,2) = 20. Permutacje całego zbioru to P(n) = n! na osobnej stronie.

Dlaczego C(n,k) = C(n,n−k)?

Wybór k elementów to to samo co wskazanie n−k elementów, które zostają. Dlatego C(10,3) = C(10,7) = 120. Kalkulator pokazuje też wartość symetryczną w panelu wyniku.

Ile wynoszą C(n,0) i C(n,n)?

Oba dają 1. Jest jeden pusty podzbiór i jeden pełny zbiór. Konwencja 0! = 1 utrzymuje wzór n!/(k!(n−k)!) także na brzegu.

Czy C(6,6) równa się 720?

Nie. 6! = 720 to ustawienia wszystkich sześciu (permutacje). C(6,6) = 1, bo jest tylko jeden pełny zestaw bez kolejności.

Jak kalkulator liczy wynik numerycznie?

Zamiast dzielić ogromne silnie wprost, używa iloczynu multiplikatywnego z symetrią min(k,n−k), a każdy krok skraca przez NWD, więc wynik do 2⁵³ jest dokładny (większe wartości jako ≈ m × 10^e). Przy legalnym n i k wynik jest całkowity.

Co pokazuje wiersz trójkąta Pascala w panelu?

Przy n ≤ 12 słupki pokazują C(n,0)…C(n,n). Podświetlone jest wprowadzone k. Tożsamość Pascala C(n,k) = C(n−1,k−1) + C(n−1,k) jest w metadanych wyniku, gdy k leży wewnątrz.

Czy ustawienia waluty i jednostek w nagłówku strony wpływają na wynik?

Nie. Wynik zależy tylko od n i k. Ustawienia waluty i jednostek w nagłówku strony nie wpływają na ten wynik.

Czy przecinek w polach działa?

Tak. Część całkowita jest brana z floor: 5,7 i 2,1 liczą się jak C(5,2) = 10. Przecinek i kropka są równoważne w parserze.

Gdzie liczyć wariacje albo permutacje?

Uporządkowane wybory k z n — na stronie wariacji V(n,k). Ustawienia wszystkich n elementów — na stronie permutacji P(n) = n! albo silni. Tutaj tylko nieuporządkowane C(n,k).

Co gdy jedno pole jest puste?

Puste n albo puste k zostawia wynik pusty. Kalkulator nie podstawia zera w miejsce pustego pola. Zero trzeba wprowadzić świadomie (np. C(8,0) = 1).

Jak obliczyć C(n,k)?

Użyj wzoru C(n,k) = n! / (k!·(n−k)!) przy 0 ≤ k ≤ n. Dla C(5,2): 5!/(2!·3!) = 120/(2·6) = 10. Kolejność nie ma znaczenia.

Ile wynosi C(10,3)?

120. Równoważnie C(10,7) = 120 dzięki symetrii C(n,k) = C(n,n−k). To drugi przykład na stronie.

Czym kombinacje różnią się od permutacji?

C(n,k) ignoruje kolejność. P(n,k) = C(n,k)·k! liczy uporządkowane ciągi. Przy n = 5 i k = 2: C = 10, P = 20. Permutacje całego zbioru to n! na osobnej stronie.

Czy kalkulator liczy kombinacje z powtórzeniami?

Nie. Tu tylko C(n,k) bez powtórzeń. Model z powtórzeniami C(n+k−1, k) nie jest na tej stronie.

Ile wynosi C(49,6)?

13 983 816 — klasyczny wynik „6 z 49”. Wprowadź n = 49 i k = 6, żeby zobaczyć pełną liczbę w panelu (dokładna arytmetyka do limitu silnika).

Wynik to C(n,k): przy n = 5 i k = 2 wynosi 10. Symetria C(5,3) też daje 10. Uporządkowane wybory są na wariacjach.

Źródła wiedzy

Definicja, Pascal i związek z P(n,k) poniżej pochodzą z uznanych źródeł.

Strona zaktualizowana 2 listopada 2026.