Przykład 1
c = 4186, m = 1 kg, ΔT = 10 → Q = 41860 J.
Podaj ciepło właściwe, masę i o ile zmienia się temperatura. Dostaniesz energię, którą trzeba dostarczyć albo odebrać. Litrowa woda o c = 4186 J/(kg·K) i przyroście 10 K to 41860 J, mniej więcej tyle, ile mały czajnik oddaje w kilkanaście sekund.
Topnienie lodu: Q = m·Lₜ. Parowanie wody: Q = m·Lₚ.
Ciepło właściwe c (J/(kg·K)), Masa m (kg) i ΔT (K). Wynik pojawi się tutaj.
Wzór Q = c·m·ΔT mówi, ile energii trzeba dostarczyć albo odebrać, żeby zmienić temperaturę ciała o masie m o ΔT. Dla wody w szkole bierzesz c ≈ 4186 J/(kg·K), czasem zaokrąglone 4200. Kilogram wody ogrzany o 10 K potrzebuje 41860 J; przy 4200 wyjdzie równo 42000 J. Różnica jest niewielka, wzór ten sam.
ΔT to przyrost, nie temperatura na termometrze. Dziesięć stopni Celsjusza różnicy to też 10 K. Nie dodajesz 273. Jeśli woda stygnie o 20 K, wpisz −20: wynik wyjdzie ujemny, bo ciało oddaje ciepło.
Ciepło właściwe wpisujesz w dżulach na kilogram i kelwin. Masa jest w kilogramach. Wynik jest w dżulach. Przecinek i kropka znaczą to samo, więc 0,5 kg możesz wpisać jako 0.5.
Ten wzór działa, gdy temperatura naprawdę się zmienia. Przy topnieniu i wrzeniu temperatura stoi, a energia idzie w zmianę stanu. Wtedy liczysz Q = m·Lₜ albo Q = m·Lₚ na sąsiednich stronach, nie tutaj.
Żeby skorzystać z formularza, wpisz c, m i ΔT, potem Oblicz. Przykład z tego kalkulatora: 4186, 1 kg i 10 daje 41860 J. Jeśli liczysz aluminium, c bywa około 900; ten sam kilogram i te same 10 K to już tylko 9000 J.
Ciepło Joule'a z prądu w oporze to inna droga do dżuli. Tu energia pochodzi z masy, ciepła właściwego i zmiany temperatury, nie z I²Rt.
Q = c · m · ΔT
Jednostka SI: J. ΔT to różnica temperatur (K), nie temperatura absolutna.
Kalkulator mnoży c, m i ΔT. Litrowa woda przy 4186 J/(kg·K) i skoku 10 K to 41860 J, energia na sam wzrost temperatury.
c = 4186, m = 1 kg, ΔT = 10 → Q = 41860 J.
m = 0,5 kg, ΔT = 80, woda.
m = 0,2 kg, ΔT = 60.
c ≈ 900, m = 1 kg, ΔT = 20.
c ≈ 450, m = 2 kg, ΔT = 50.
c ≈ 2100, m = 1 kg, ΔT = 5 (przed topnieniem).
c ≈ 2000, m = 1 kg, ΔT = 15.
woda, m = 0,1 kg, ΔT = 30.
m = 1000 kg, ΔT = 1, woda.
m = 1 kg, ΔT = −20: Q ujemne (oddane ciepło).
Q = 41860 J, około 41,9 kJ. Dwa kilogramy przy tym samym przyroście to 83720 J.
Nie w tym polu. ΔT jest różnicą. 20 °C minus 10 °C to 10, nie 283.
Szkoła często 4200. Wtedy 1 kg i 10 K dają 42000 J, o 140 J więcej niż przy 4186.
Przy topnieniu i wrzeniu temperatura stoi. Energii szukasz we wzorze Q = m L, na stronach topnienia i parowania.
Ciało stygnie i oddaje ciepło. Przy 1 kg, 4186 i −20 K wynik wynosi −83720 J.
W dżulach. Przy przełączniku US kalkulator pokazuje też stopo-funty, ale wzór zostaje ten sam.
Trochę tak. W zadaniach szkolnych bierzesz stałe c z tabeli i nie komplikujesz.
Najpierw dogrzej lód do 0 °C tym wzorem (c lodu ≈ 2100), potem Q = m Lₜ. Suma jest większa niż samo topnienie.
Tu Q z masy i ΔT. Tam Q = I² R t, energia z prądu w oporze.
Tak. 0,5 i 0.5 to ta sama masa.
Wzór jest szkolny. Jednostki bierzemy z SI; GUM i BIPM opisują miary, nie Twój wynik.
Strona zaktualizowana w 2026.