Przykład 1
- (0; 0)
- (3; 4)
5
Jaka odległość z (0, 0) do (3, 4)? 5.
Wprowadź współrzędne dwóch punktów: x₁, y₁, x₂, y₂. Wynik to odległość euklidesowa d = √((x₂−x₁)²+(y₂−y₁)²), potem round(d×1e6)/1e6. Przy (0, 0) i (3, 4) odległość wynosi 5. Przy (0, 0) i (1, 1) około 1,414214. Formularz jest na płaszczyźnie 2D — nie liczy 3D ani odległości GPS.
Wprowadź x₁, y₁, x₂, y₂.
Puste pole wchodzi jako 0. Wynik główny jest po rundzie 1e6 — (0,0) i (1,1) dają 1,414214, nie surowy √2.
Odległość dwóch punktów na płaszczyźnie to długość odcinka łączącego A = (x₁, y₁) z B = (x₂, y₂). W metryce euklidesowej — tej samej, którą Euklides opisał geometrycznie, a Kartezjusz (René Descartes, 1596–1650) zapisał we współrzędnych — wzór brzmi d = √((x₂ − x₁)² + (y₂ − y₁)²). Różnice Δx i Δy są przyprostokątnymi; d jest przeciwprostokątną. To twierdzenie Pitagorasa w układzie kartezjańskim, nie wymyślony indeks.
Kalkulator korzysta z liczb, które wprowadzasz: czterech współrzędnych w polach x₁, y₁, x₂, y₂. Liczy surowe d = √(Δx²+Δy²), potem stosuje round(d×1e6)/1e6. Przy (0; 0) i (3; 4) otrzymujesz czyste 5. Przy (0; 0) i (1; 1) — 1,414214. Przy (0; 0) i (6; 8) — 10. Puste pole wchodzi jako 0; gdy wszystkie pola są puste, panel zostaje w stanie oczekiwania.
Wyprowadzenie. Wektor od A do B to (Δx, Δy). Jego długość euklidesowa ‖B−A‖₂ jest pierwiastkiem z sumy kwadratów składowych. To ta sama norma, której używa długość wektora od początku układu — tylko tu start nie musi być (0; 0). Panel pokazuje Δx, Δy, Δx²+Δy² oraz kontrolę hypot.
Zaokrąglenie. Wynik główny nie jest surowym pierwiastkiem zmiennoprzecinkowym. Runda do sześciu miejsc po przecinku przez mnożenie przez 1e6 usuwa szum prezentacji: 5 zostaje 5, a √2 pojawia się jako 1,414214. Diagram rysuje punkty A, B i odcinek AB w tej samej geometrii, którą liczy wzór — bez osobnej „wizualnej” skali długości.
Czego kalkulator nie liczy. Nie ma tu odległości od prostej Ax+By+C=0, środka odcinka M, ani normy wektora bez drugiego punktu. Sąsiednie kalkulatory: odległość punktu od prostej, środek odcinka, długość wektora.
Źródła historii i wzoru: Euklides (Elementy — długość odcinka), Pitagoras (twierdzenie o trójkącie prostokątnym), Descartes (układ współrzędnych), Wikipedia / MathWorld — Euclidean distance, Britannica — Euclidean geometry.
d = √((x₂ − x₁)² + (y₂ − y₁)²), potem round(d × 1e6) / 1e6.
Δx = x₂ − x₁, Δy = y₂ − y₁, suma kwadratów = Δx² + Δy². Surowy pierwiastek to √ albo hypot(Δx, Δy); wynik główny jest po rundzie 1e6.
Model matematyczny: odległość euklidesowa dwóch punktów w ℝ² (Euclidean distance / twierdzenie Pitagorasa w układzie Kartezjusza). Kalkulator liczy pierwiastek z sumy kwadratów różnic współrzędnych w przeglądarce.
Niech A = (x₁, y₁) oraz B = (x₂, y₂) będą punktami na płaszczyźnie euklidesowej. Odległość dwóch punktów to długość odcinka łączącego A z B. We współrzędnych kartezjańskich wzór brzmi d = √((x₂ − x₁)² + (y₂ − y₁)²). Różnice Δx = x₂−x₁ i Δy = y₂−y₁ są przyprostokątnymi; d jest przeciwprostokątną. Wynik jest skalarem nieujemnym, nie punktem.
Dziedzina tego kalkulatora: wszystkie skończone współrzędne rzeczywiste w polach x₁, y₁, x₂, y₂. Przeciwdziedzina: d ≥ 0 po rundzie round(d×1e6)/1e6. Gdy A = B, otrzymujesz d = 0 — to poprawny wynik. Puste pole wchodzi jako 0; gdy wszystkie cztery pola są puste, panel zostaje w stanie oczekiwania. Jednostka wyniku jest tą samą, w której wprowadzasz współrzędne.
W Elementach Euklidesa długość odcinka jest wielkością geometryczną niezależną od układu współrzędnych. Dwa punkty wyznaczają dokładnie jeden odcinek; jego długość jest nieujemna i równa zero tylko wtedy, gdy punkty się pokrywają. Odległość spełnia aksjomaty metryki: d(A,B) = d(B,A), d(A,B) = 0 ⇔ A = B, oraz nierówność trójkąta d(A,C) ≤ d(A,B) + d(B,C).
Ta strona liczy wyłącznie metrykę euklidesową na płaszczyźnie. Nie wprowadza metryki Manhattan (|Δx|+|Δy|) ani Chebysheva. Britannica („Euclidean geometry”) i MathWorld („Distance”) opisują odległość jako długość odcinka — tę samą, którą kalkulator zapisuje algebraicznie. W zastosowaniach szkolnych i inżynierskich na mapie lub w CAD ta długość jest „prostą drogą” między dwoma punktami, bez omijania przeszkód.
Gdy zbudujesz prostokąt o bokach |Δx| i |Δy| z wierzchołkiem w A, przekątna do B ma długość √(Δx²+Δy²). To twierdzenie Pitagorasa: suma kwadratów przyprostokątnych równa się kwadratowi przeciwprostokątnej. Kwadraty różnic usuwają znak, więc kierunek od A do B nie zmienia d: (0,0) i (−3,−4) dają to samo 5 co (0,0) i (3,4).
Klasyczna trójka 3-4-5: √(9+16) = 5. Podwojenie daje 6-8-10 i d = 10. Relacje pitagorejskie znane były wcześniej (m.in. kontekst Plimpton 322); aksjomatyczny dowód pól kwadratów na bokach podaje Euklides (I.47). Ten kalkulator nie wymaga całkowitości — działa też dla współrzędnych ułamkowych.
René Descartes (Kartezjusz, 1596–1650) zapisał geometrię we współrzędnych: każdy punkt to para liczb. Stąd most między geometrią euklidesową a algebrą: d = √((x₂−x₁)²+(y₂−y₁)²). Wektorowo d = ‖B − A‖ — norma euklidesowa różnicy wektorów położenia. Przy A = (0,0) wzór sprowadza się do długości wektora ‖B‖ = √(x₂²+y₂²).
Kalkulator może użyć hypot(Δx, Δy), które liczy ten sam pierwiastek z większą odpornością na przepełnienie niż √(Δx²+Δy²) przy bardzo dużych współrzędnych. Dla typowych przykładów szkolnych wynik jest identyczny. Panel pokazuje także Δx, Δy oraz sumę kwadratów pod pierwiastkiem, żeby krok Pitagorasa był widoczny obok d. Kalkulator działa na R²; nie dodaje współrzędnej z.
Krok 1. Oblicz Δx = x₂−x₁ oraz Δy = y₂−y₁.
Krok 2. Zbuduj sumę kwadratów s = Δx² + Δy² (zawsze ≥ 0).
Krok 3. Weź pierwiastek nieujemny d = √s, potem round(d×1e6)/1e6.
Krok 4. Przykłady tej strony: (0,0)&(3,4) → 5; (0,0)&(1,1) → 1,414214 (√2 po rundzie); (0,0)&(6,8) → 10; (2,1)&(5,5) → 5 (znowu Δx=3, Δy=4); (−2,3)&(4,−1) → 7,211103 (√52 po rundzie). Napis wyniku na stronie PL używa przecinka dziesiętnego w prezentacji panelu.
Runda 1e6 jest kontraktem prezentacji: czyste 5 zostaje 5, nie 5,000000; przy √2 pojawia się 1,414214. Przecinek i kropka są równoważne przy wejściu. Diagram SVG rysuje odcinek AB; długość liczbowa wynika ze wzoru, nie z pikseli.
Środek odcinka zwraca punkt M = ((x₁+x₂)/2, (y₁+y₂)/2), nie skalar d. Odległość punktu od prostej używa |Ax₀+By₀+C|/√(A²+B²). Długość wektora od początku to ten sam pierwiastek przy A = (0,0). Twierdzenie Pitagorasa z dwoma nogami wprowadza długości a i b, nie cztery współrzędne. Ten kalkulator liczy wyłącznie odległość euklidesową dwóch punktów. Wynik ma charakter edukacyjny.
Model matematyczny: odległość euklidesowa dwóch punktów (Euclidean distance). Kontekst: Euklides, Elementy (długość odcinka); twierdzenie Pitagorasa (I.47 / Heath); René Descartes — zapis we współrzędnych. Źródła MathWorld — Distance; Wikipedia — Euclidean distance / Odległość; Wikipedia — Pythagorean theorem; Britannica — Euclidean geometry; Brannan, Esplen, Gray — Geometry (Cambridge). Kalkulator nie zastępuje podręcznika ani sprawdzenia przez nauczyciela.
d to odległość euklidesowa. Przy (0,0) i (3,4) d = 5. Panel pokazuje też Δx, Δy i sumę kwadratów.
5
Jaka odległość z (0, 0) do (3, 4)? 5.
1,414214
Jaka odległość z (0, 0) do (1, 1)? ≈ 1,414214.
10
Jaka odległość z (0, 0) do (6, 8)? 10.
5
Jaka odległość z (0, 0) do (−3, −4)? 5.
5
Jaka odległość z (2, 1) do (5, 5)? 5.
7,211103
Jaka odległość z (−2, 3) do (4, −1)? ≈ 7,211103.
To długość odcinka łączącego punkty A=(x₁,y₁) i B=(x₂,y₂). W metryce euklidesowej wynosi d = √((x₂−x₁)²+(y₂−y₁)²). Kalkulator potem zaokrągla round(d×1e6)/1e6.
Δx = x₂−x₁, Δy = y₂−y₁ tworzą przyprostokątne prostokątnego trójkąta. Twierdzenie Pitagorasa daje d = √(Δx²+Δy²). W układzie Kartezjusza to ta sama odległość euklidesowa.
Wynik wynosi 5, bo √(9+16) = 5. To pierwszy przykład na stronie i ten sam wynik po „Wypełnij ten przykład”.
Po rundzie 1e6 wynik wynosi 1,414214. Surowy √2 jest dłuższy; kalkulator pokazuje round(√2×1e6)/1e6.
Wynik wynosi 10. To podwojony trójkąt 3-4-5: √(36+64) = √100 = 10.
Puste pole wchodzi jako 0. Puste x₁ i y₁ oznaczają początek układu. Gdy wszystkie cztery pola są puste, panel pokazuje placeholder zamiast fałszywego wyniku.
Nie. Kwadraty różnic usuwają znak. (0,0) i (−3,−4) dają to samo d = 5 co (0,0) i (3,4).
Tu wprowadzasz cztery współrzędne końców odcinka. Tam wprowadzasz długości dwóch przyprostokątnych. Przy nogach 3 i 4 wynik jest ten sam 5, ale pola są inne.
Tu nie ma równania Ax+By+C=0. Liczona jest długość odcinka między dwoma punktami. Odległość punktu od prostej jest na osobnej stronie i używa |Ax₀+By₀+C|/√(A²+B²).
Nie. Skrypt stosuje round(d×1e6)/1e6. Czyste 5 zostaje 5, nie 5,000000. Przy √2 pojawia się 1,414214.
Tak. 1,5 i 1.5 oznaczają tę samą współrzędną. Separator tysięcy ze spacją też jest akceptowany.
Nie. Wynik zależy tylko od czterech współrzędnych. Ustawienia waluty i jednostek w nagłówku strony nie wpływają na ten wynik.
Użyj wzoru d = √((x₂−x₁)²+(y₂−y₁)²): odejmij współrzędne, podnieś różnice do kwadratu, dodaj i weź pierwiastek. Przy (0, 0) i (3, 4): √(9+16) = 5.
5. Obliczenie: Δx = 3, Δy = 4, √(9+16) = 5. To ten sam trójkąt 3-4-5 co w przykładzie 1, tylko przesunięty.
Nie. Po zamianie A z B różnice Δx i Δy zmieniają znak, ale kwadraty zostają te same, więc d jest identyczne.
Nie. Tu tylko płaszczyzna kartezjańska x, y. Współrzędne geograficzne (haversine) i przestrzeń z z wymagają innych modeli — na tej karcie ich nie ma.
Tu wprowadzasz dwa dowolne końce odcinka. Długość wektora na sąsiedniej stronie liczy √(x²+y²) od początku układu — jeden punkt jako składowe, nie para końców.
Wzór, dziedzina i kontekst historyczny poniżej pochodzą z uznanych źródeł geometrii.
Strona zaktualizowana 2 listopada 2026.